ÖNSÖZ
Bir pazar günü yıllardan 2007, istanbulda askerdim ve otururken santralde
kerrom geldi birden aklıma,aldım kağıdı kalemi elime yazdım bir şiir canım gülüme sanıyorum beni unutmadın şunu bil bende seni unutmadım
seni çok özledim dön ne olur kınalı bebeğim


KERRO
Dağda odun yaparken kaybettim kerroyu
Ağladım bağırdım duymadı çağrımı
Gün aşırı buldum naaşını
Cesedi vardı kendi yoktu kerronun

Kerro güzeller içinde bir güzeldi
Gözleri zaten dünyalara değerdi
Yürürdüğü zaman yollar inlerdi
Cesedi vardı kendi yoktu kerronun

Çok ağladım derdime ortak oldu
Git dedim bırakmadı yanımda kaldı
Derdimi bir tek o anladı
Cesedi vardı kendi yoktu kerronun

Bir boyu vardı dam gibi
Bacakları manken misali
Nalları aşınmaz lassa idi
Cesedi vardı kendi yoktu kerronun

Semeri kendine çok yakışırdı
Tüyleri gümüş gibi parlardı
Ne yük vursam banamısın demez taşırdı
Cesedi vardı kendi yoktu kerronun

Sen gittin gideli avare yalnızım
Hayat tat vermiyor anlamsızım
Kaç zamandır susuz odunsuzum
Neredesin dön ey can özüm
Seni çok özledim canım eşşeğim